جایی شبیه خانه

بخشی از متن کتاب:

پونه، دختری با پوست سبزه و چشمان درشت مشکی بود…، که به‌دلیل داشتن ترس از رشک و شپش، در خانه‌ی شوش موهایش را از ته زده بودند و به همین دلیل خیلی شبیه پسرها بود. دختری زبر و زرنگ که خیلی خوب حرف می‌زد و ارتباط برقرار می‌کرد. لهجه‌ی مازندرانی داشت اما چهره‌اش من را به یاد دخترکان خطه جنوب می‌انداخت.

حدسم زمانی به یقین تبدیل شد که از ثبت احوال استعلام گرفتم و فهمیدم فامیلی‌اش مربوط به یکی از طوایف معروف در استان سیستان و بلوچستان است. همان روز مربی‌ها موقع حمام کردنش متوجه خالکوبی نامنظمی روی دستش شده‌بودند. روی ساعد دست راستش نوشته شده‌بود: «عشق من پدرم محمد.»

پرسیدم: «پونه جان! این را چه کسی روی دست تو نوشته؟» گفت: «این را پدرم با در قوطی تن ماهی نوشته‌است.»

تمام عواید فروش این کتاب صرف هزینه نگهداری کودکان بی‌سرپرست بنیاد خیریه زینب کبری(س) خواهد شد.